دسته‌بندی نشده

آشنایی با سیستم تعلیق خودرو

آشنایی با سیستم تعلیق خودرو

آشنایی با سیستم تعلیق

آشنایی با سیستم تعلیق خودرو : شاسی خودرو توسط فنرها، کمک فنرها و محورها به چرخ های جلو و عقب متصل می شود. سیستم تعلیق به تمام قطعاتی اطلاق می شود که با هم کار می کنند تا از قطعات در برابر ضربه محافظت کنند. فنرها شاسی خودرو را به صورت غیر مستقیم به محورها متصل می کنند.

این کار برای محافظت از بدنه وسیله نقلیه در برابر ضربه های جاده ای ناشی از جهش، زمین خوردن، غلتیدن یا تاب خوردن انجام می شود. این شوک‌های جاده سواری پر دست انداز می‌کنند و فشار بیشتری بر بدنه و بدنه خودرو وارد می‌کنند.

آشنایی با سیستم تعلیق خودرو

در این مقاله از آکام پارت با تعریف، کاربردها، عملکرد، اجزاء، نمودار، انواع و اصول کار سیستم تعلیق آشنا خواهید شد.

سیستم تعلیق چیست؟

مجموعه ای از اتصالات مکانیکی، فنرها و دمپرها است که چرخ ها را به شاسی متصل می کند. به طور سنتی دو عملکرد را انجام می دهد: مدیریت هندلینگ و ترمز خودرو برای ایمنی، و راحت نگه داشتن سرنشینان از ضربه، لرزش و سایر عوامل. این یک سیستم مکانیکی از فنرها یا کمک فنرها است که چرخ ها و محورها را به شاسی یک وسیله نقلیه چرخدار متصل می کند.

همچنین به حفظ ارتفاع و تراز مناسب خودرو کمک می کند. همچنین جهت خودرو را کنترل می کند و برای حداکثر چسبندگی باید فرمان را عمود بر زمین نگه دارد.

سیستم تعلیق همچنین به محافظت از خودرو و محتویات آن در برابر آسیب و سایش کمک می کند.

این سیستم جلو و عقب خودرو ممکن است متفاوت طراحی شود.

وظیفه سیستم تعلیق هموارسازی سواری و کنترل خودرو را بر عهده دارد. برای ارائه ثبات فرمان و هندلینگ خوب، سیستم تعلیق اصطکاک بین لاستیک ها و جاده را افزایش می دهد.

سیستم تعلیق در یک خودرو وظایف زیر را انجام می دهد:

  • نیروهای شوک تا حد امکان کاهش می یابد
  • ارتفاع سواری مناسب ماشین خود را حفظ کنید
  • تراز مناسب چرخ ها را حفظ کنید
  • به عنوان پشتیبانی وزن برای وسیله نقلیه خدمت کنید
  • تماس لاستیک را با جاده حفظ کنید
  • جهت حرکت وسیله نقلیه را کنترل می کند.
  • حذف انتقال به قطعات خودرو شوک جاده.
  • حفظ چسبندگی محکم در جاده هنگام رانندگی، پیچیدن یا ترمز کردن.
  • برای حفظ هندسه صحیح فرمان.
  • دستیابی به ساختار بدن و قد خاص.
  • در برابر گشتاور و رفلکس ترمز باید مقاومت کرد.
  • حفظ پایداری وسیله نقلیه در حین سفر بر روی زمین های ناهموار یا چرخش به منظور کاهش تمایل به غلتیدن، جهش یا حرکت عمودی.
  • محافظت از مسافران در برابر ضربه های جاده و ایجاد یک سواری راحت.
  • کاهش فشارهای ناشی از شوک های جاده بر روی مکانیسم وسیله نقلیه موتوری و ارائه یک اثر بالشتک.
  • در حین سفر در زمین های سخت و ناهموار، بدن را کاملاً تراز نگه دارید. حرکات بالا و پایین چرخ ها باید متناسب با حرکت بدن باشد.
  • محافظت از ساختار خودرو در برابر بارگذاری استرس و ارتعاش ناشی از بی نظمی سطح جاده و در عین حال پایداری آن.
  • رسیدن به ارتفاع لازم برای ساختار بدن.
  • حفظ رابطه هندسی درست بین بدنه و چرخ ها، بدنه باید روی محورها نگه داشته شود.

سیستم های تعلیق دارای اجزای زیر هستند:

بند انگشتی یا عمودی:

این جزء سیستم تعلیق است که روی توپی چرخ نصب می شود و چرخ ها و سیستم تعلیق خودرو را از طریق اتصالات ارائه شده به هم متصل می کند.

یک بند انگشت مجهز به یک کینگ پین و زوایای کاستور است که به چرخ‌های جلوی خودرو کمک می‌کند تا به سمت راست یا چپ هدایت شوند، بنابراین خودرو را هدایت می‌کنند. توپی چرخ حول چرخش چرخ‌ها می‌چرخد و بند انگشتی محل یاتاقان مرکزی را فراهم می‌کند.

پیوندها:

اتصالات صلب مورد استفاده در سیستم تعلیق برای اتصال بدنه اصلی وسیله نقلیه با بند چرخ ها با استفاده از بست های مکانیکی به عنوان پیوند شناخته می شوند. Wishbones یا A-Arm، Solid Axle یا Live Axle و Multiple Link انواعی از سیستم تعلیق هستند که از اتصالات استفاده می کنند.

کمک فنر یا فنر:

آنها اجزای مکانیکی انعطاف پذیر هستند
کلاه بین اتصالات (استخوان آرزو) قرار می گیرد تا شوک ناشی از وضعیت جاده را جذب کند. محور جامد، چند پیوند) و مین فریم برای کاهش شوک جاده قبل از رسیدن به فریم اصلی خودرو طراحی شده است. از انواع مختلف، کمک فنر و دمپر، فنر برگ و فنر هوا از انواع رایج هستند.

اجزای یک سیستم تعلیق را می توان به صورت زیر خلاصه کرد:

ضربه های سطح جاده با استفاده از فنر خنثی می شود.
دمپرها که به کمک فنرها نیز معروف هستند برای کاهش نوسان آزاد فنرها و افزایش راحتی سواری استفاده می شوند.
هدف از یک تثبیت کننده که به آن میله نوسان یا میله ضد غلت نیز می گویند، جلوگیری از تاب خوردن خودرو به طرفین است.
حرکات طولی و جانبی چرخ ها توسط یک سیستم پیوندی کنترل می شود که اجزای فوق را نگه می دارد.
بیشتر بخوانید: درک دیفرانسیل

انواع سیستم تعلیق

سیستم تعلیق مستقل:

این سیستم به این معنی است که سیستم تعلیق به گونه‌ای تنظیم شده است که چرخ‌های سمت چپ و راست خودرو بتوانند در حین حرکت بر روی یک سطح ناهموار به صورت عمودی به طور مستقل بالا و پایین حرکت کنند. از آنجایی که هیچ رابطه مکانیکی بین دو توپی یک وسیله نقلیه وجود ندارد، نیرویی که بر یک چرخ وارد می‌شود، تأثیری بر چرخ دیگر ندارد. در چرخ های جلو اکثر وسایل نقلیه استفاده می شود.

از آنجایی که وزن فنر نشده کمتری وجود دارد، این نوع سیستم تعلیق معمولاً کیفیت سواری و هندلینگ بالاتری را ارائه می دهد. مزیت اساسی سیستم تعلیق مستقل این است که فضای کمتری را اشغال می کند، هدایت آن آسان تر است، سبک تر است و غیره. تعلیق مستقل به عنوان مثال است

جناغ دوبل:

این یک سیستم تعلیق مستقل است که از دو بازوی جناغی شکل برای قرار دادن چرخ (به نام A-ARM در ایالات متحده و WISHBONE در بریتانیا) استفاده می کند. دو نقطه نصب روی شاسی برای هر استخوان جناغی یا بازو و همچنین یک مفصل در بند انگشت وجود دارد. با استفاده از بازوهایی با طول های مختلف می توان حرکات زاویه ای چرخ های فشرده سازی و برگشتی را کنترل کرد.

بیشتر بخوانید :خراب شدن کمک فنرها چه آسیبی به ماشین می زند؟

مزیت اساسی تعلیق های جناغی دوبل این است که امکان اصلاح آسان خمیدگی، پنجه پا و سایر مشخصات را فراهم می کند. این سبک از تعلیق همچنین اجازه می دهد تا افزایش کمبر منفی تا حرکت کامل را افزایش دهید. با این حال، فضای بیشتری را اشغال می کند و کمی پیچیده تر از سیستم های دیگر مانند استرات مکفرسون است. همچنین گزینه های طراحی کمتری را ارائه می دهد.

مک فرسون استرات:

Earle S. McPherson، طراح این نوع سیستم تعلیق مستقل، نام خود را به آن داده است. بند مک فرسون یک گام به جلو نسبت به سیستم تعلیق دو جناغی است. مزیت کلیدی مک فرسون این است که تمام قطعاتی که سیستم تعلیق و کنترل چرخ را فراهم می کنند ممکن است در یک سیستم واحد ادغام شوند.

نصب موتور عرضی را ساده می کند. به دلیل سادگی و هزینه ساخت ارزان، این طرح بسیار محبوب است. نکته منفی این است که عایق کاری در برابر صدای جاده دشوارتر است. برای این کار به یک پایه بلندتر نیاز است که باید تا حد امکان جدا شود. علاوه بر این، به ارتفاع ترخیص بالاتری نیاز دارد.

سیستم تعلیق وابسته

یک اتصال سفت، دو چرخ یک محور را در سیستم تعلیق وابسته به هم متصل می کند. نیرویی که روی یک چرخ عمل می کند، روی چرخ دیگر تأثیر می گذارد. ناهنجاری ها به ازای هر حرکت چرخ ناشی از بی نظمی جاده به چرخ متصل آسیب می زند.

این در درجه اول در کامیون های بزرگ استفاده می شود. می تواند ضربه های بسیار بیشتری را نسبت به سیستم تعلیق مستقل تحمل کند. نمونه این سیستم توسط

محور جامد:

یک نوع وابسته تعلیق یک محور جامد یا محور پرتو است. معمولاً در چرخ‌های عقب با دو فنر برگی که محور عقب را نگه می‌دارند و محل قرار می‌دهند، استفاده می‌شود. حرکت عمودی یک چرخ بر دیگری تأثیر می گذارد. ساختن آنها آسان است و هزینه زیادی دارند.

کمک فنر جلو راست 207

در یک دست انداز کامل، آنها به قدری سفت و سخت هستند که هیچ تغییری در عرض مسیر، نوک انگشتان یا کامبر ایجاد نمی کند و در نتیجه سایش تایرها کم می شود. بزرگترین نقطه ضعف این است که جرم پرتو در وزن فنر نشده خودرو گنجانده شده است و در نتیجه کیفیت سواری پایینی دارد. با توجه به زاویه کمبر صفر، توانایی پیچیدن نیز ضعیف است.

سیستم تعلیق نیمه مستقل

این شکل از تعلیق مزایای هر دو تعلیق وابسته و مستقل را ترکیب می کند. در سیستم تعلیق نیمه مستقل، چرخ ها نسبت به یکدیگر مانند سیستم تعلیق مستقل حرکت می کنند، اما موقعیت یک چرخ بر روی موقعیت چرخ دیگر تأثیر می گذارد. این امر با استفاده از قطعات تعلیق پیچ خورده انجام می شود. یک مثال نیمه مستقل است.

کمک فنر جلو چپ 206

پرتو پیچشی:

اکسل پرتو پیچشی نام دیگر سیستم تعلیق پرتو پیچشی است. اکثر آنها از اعضای C یا H شکل تشکیل شده اند. پرتو H-cross شکل دو بازوی عقب را به هم متصل می کند و به رول سفت می شود.
مهم به تعلیق.

بیشتر در چرخ های عقب خودروها استفاده می شود. به دلیل قیمت پایین و دوام آن بسیار سودمند است. طراحی ساده ای دارد و کاملا سبک است. از سوی دیگر، زاویه کمبر محدود است و سختی رول به سختی به دست می آید. این امکان وجود دارد که ویژگی ها مناسب نباشند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.